Стрыптыз на лістку крапівы

Posted by ТАТМИР on 8 Сентябрь 2014 in ТАТМИР — Проза на белорусском языке |

Не спалося. Накінула куртку і выйшла ў сад. Прайшлася ў самы далёкі закуток. Там у мяне, ля самага плота ляжыць цудоўны чурбачок для паэтычных вячорак у кампаніі музы. На гэты раз ніякага нататніка я з сабой не брала. Паляпала па кішэнях — цыгарэт там таксама не апынулася — пакінула іх на лядоўні. Ўздыхнула і стала паглядаць на месяц проста так. Задумалася пра нешта, разглядваючы чорныя сілуэты дрэў з цёмна — сінімі латкамі ў серабрыстую зорачку. Потым мой позірк перамясціўся на рэчы бліжэйшыя, а менавіта на высокае цыбоўе ўладарнай крапівы, на жамчужны бляск начной расы на пругкім лісці. Нешта дзіўнае прыцягнула ўвагу майго мозгу, што свабодна дрэйфаваў сярод думак і я абудзілася, ўтаропілася на бліжэйшы крапіўны ліст, які зацікавіў мяне. Пасярод найпаўнейшай адсутнасці ветру ён ціхенька пагойдваўся і на ім штось-ці варушылася. Да майго слыху даляцеў тонкі звон, быццам ад навушнікаў-«таблетак». Песня ці што? Так, я разабрала словы. Танюткі камарыны галасок галасіў ва ўсю сваю немікронную моц: «Рыфмаплёцтва не ў пашані-і-і — лепш мятлой махаці ўранні-і-і!» Толькі што — ж гэта спеў такі надрыўны? ! Я нахілілася наперад і прыжмурылася. Навошта гэта рабіць у начным прыцемку? Але — звычка — што паробіш! Ва ўсялякім выпадку я згледзела на крапіўным лісце натуральную небывальшчыну: проста пасярэдзіне драпежна-варсістай паверхні, да якой і даткнуцца-то боязна, бадзёра «запальвала» нейкая, ну не сказаць, што мятлушка, скажам так: фігурыстая дзюймовачка з шырокімі крылцамі. Не, ну на самой справе — дзяваха — усё пры ёй, толькі ростам з мой мезенец, ды выкручваецца-то як! О-о-о: сцягнула з сябе нейкае свовё эльфійскае «міні». Ну ё-маё! Я аж папярхнулася! Гэта прыцягнула ўвагу сэксапільнага напаўпразрыстага крылатага мезенца і ён замёр, утаропіўшыся на мяне. Потым у начной нерушы празвінела недаверлівае пытанне:
 — Ты мяне насамрэч бачыш?
  — Яшчэ як! Я і не ўяўляла, што э -э — э … — я збянтэжылася, не ведаючы, як назваць гэтую істоту, але скарысталася самым блізкім, што круцілася на языку, — Не ведала, што эльфы так могуць .
  Кроха прыўзнялася ў паветра, падалей ад крапіўнага ліста, спрытна ўсцягнула назад сваю адзежынку і з асалодай пацёрла нагой аб нагу:
   -Мне больш падабаецца слова фея.
   Я звярнула ўвагу на яе рухі і спачувальна спытала:
    — Што, свярбіць?
— Яшчэ як! — Піскнула фея і спікіравала ў нейкую непрыкметную лужынку. Зрэшты, асвяжылася яна імгненна і тут- жа зноў павісла перад маімі вачыма.
   — Гэта ваша народная забаўка — танчыць на крапіве?
    — Ды не! Я фея кляновага танцу. Менавіта дзякуючы нам кляновыя лісце ўвосень так прыгожа і плаўна кружыцца ў паветры. Без нас яны-б, як дурні, так бы і плюхаліся наўпрост ўніз. Апусціла лісток на зямлю — ляці наверх, да новага.
 — Прыгожа! — Захапляюся я, — А яшчэ якая-небудзь праца ў вас ёсць?
   — Яшчэ ёсць феі кветкавых усмешак. Апусціцца фея ў астру, і тая становіцца прыгожай-прыгожай. Тады і раса на ёй проста зіхаціць. Без нас, фей, усе кветкі сумныя, непрывабныя — з гонарам скончыла малая .
    — Ну, тады гэта выдатна, што вы ёсць! — Вырашыла я.
— А на месяцы таксама жывуць нейкія феі? Вунь, як цудоўна ён свеціць.
— Не, гэта феі месяцовага святла. Яны жывуць у паветры. Ты глядзіш на месяц скрозь іх, вось табе ён і здаецца прыгожым, а гэта ўсё яны.
— Здорава! — яшчэ раз захапілася я і вырашыла вярнуцца да адной недарэчнасці:
— Ты-ж сказала, што танцуеш з кляновым лісцем. Што — ж тады ты робіш ноччу ў маім садзе ў самым крапіўным закутку?
Фея ўзвілася высока ў паветра і крутанулася там. Выплюхнула эмоцыі і зноў абрынулася да мяне. Зрабіла выгляд, што прысела на кукішкі перад маім носам і душэўна патлумачыла:
— Сёння ў дзень я танчыла ў гарадскім парку разам з астатнімі. Дзьмуў цудоўны вецер. Словам, мы былі ва ўдары! Людзі туды-сюды ходзяць. Ну любуюцца, вядома, як лісцікі кружацца, але бягуць сабе далей. А тут нейкая мясцовая гарадская паэтка надарылася, рудзенькая такая. Гэтая нікуды далей не пабегла — вочы шырака расплюшчыла і зорыць імі па баках, усміхаецца. А потым, прыкінь, раскінула рукі і закружылася з намі! Праўда, зусім трошачкі. Прыкінь, праўдзівая фея, так?! Уражлівая апынулася. Зацягнула нас сёння ў свой ??сон, увесь карагод. Ну і адарвалася на славу! Зладзіла праўдзівую кляновую завіруху. Дзве гадзіны змушала нас кружыцца, фантазёрка, замарыліся мы з ёй. Потым уціхамірылася. Я плаўна так апускаю свой ??лісток проста перад яе чаравікамі. І тут яна на мой лісток глядзіць і гаворыць: » А я станчыла-б на гэтым лістку!» — Я, канечне-ж гэтага не сцярпела, я -же з ім сама толькі што кружылася! Падлятае я ўгору, проста да твару дылды гэтай, трэба сказаць, што паэты часам могуць бачыць нас у сне, падлятае я да яе і кажу так: «Калі ты на гэтым кляновым лістку зараз пратанчыш — я станцую стрыптыз на лістку крапівы!» — Галасок расказчицы сумна абарваўся. Я памаўчала трохі разам з ёй, але вырашыла перапыніць паўзу:
  — Ну і што здарылася?
— Ды запамятовала я, — вискнул камар, — што гэта сон! Прайграла я! Вось, — сумна скончыла яна. — Паляцела я ад сораму адпрацоўваць спрэчку на самы канец горада! .. А што, публічнасць мы не абгаворвалі! Думаю, станцую халоднаму месяцоваму святлу так, каб яму горача зрабілася, як маім ступням! Вось! А цябе я ў цыбоўі ад засмучэння не ўгледзела, а ты аказваецца, яшчэ і добрая паэтка: згледзела мяне наяве. Толькі добрыя паэты здольныя бачыць фею наяве.
 — Дзякуй, красуня, за камплімент, — усміхнулася я і нечакана пазяхнула. Хацела яшчэ штосьці дадаць, і пазяхнула яшчэ раз, зусім ужо жудасна. Заўважыла, што дух танца адляцеў далей, мабыць, каб не ўдыхнулі незнарок, і вінавата прамовіла:
 — Здаецца, час мне і баиньки, а то заўтра, як прыйду ў рэдакцыю, зусім не выспаўшыся — мой шэф Цімафей — зусім не фея. А тое, што я, як ты кажаш, добрая паэтка, напэўна не перашкодзіць мне запрасіць цябе ў мой сон. Ветру няма. Лісце амаль не падае. Працы няма. Памахай крылцамі ў мяне перад носам, нагадай, што ды як. Пасядзім да раніцы, чаю попьём. У мяне ёсць зялёны з сапраўднымі пялёсткамі язміну.

2014

Поделиться в соц. сетях

Опубликовать в Google Buzz
Опубликовать в Google Plus
Опубликовать в LiveJournal
Опубликовать в Мой Мир
Опубликовать в Одноклассники

Метки: ,

Copyright © 2011-2022 Татмир — Литературный сайт Дарьи Дорошко и Владимира Череухина All rights reserved.
This site is using the Desk Mess Mirrored theme, v2.5, from BuyNowShop.com.