Лойма

Posted by Владимир Череухин on 14 Октябрь 2018 in Владимир Череухин - Стихи на белорусском языке |

Лойма

(паводле беларускай міфалогіі, лясная жанчына-спакусніца)

Вазьму сякеру я — і ў лес.
Там буду стукаць да сутоння.
Пасля прылягу на далоні,
Ламачча буду слухаць трэск,
На языкоў дзівіцца скокі
Бяссоным задуменным вокам.
На неба выкаціцца поўня,
Залье прагал сваім святлом.
І выйдзе да мяне з кустоўя
Чароўная лясная лойма.
Нячутнай падплыве ступой,
Нахіліцца, кране рукой.
Даткнецца шоўкам валасоў
Шчакі маёй і ўспыхне кроў!
Убачу ў зрэнках, блізка-блізка,
Цяпла аранжавыя блікі.
Сальюцца вусны ў пацалунку,
Грудзей адчую скурай пругкасць.
Гарачыя самкнуцца рукі
На гнуткім стане: “Стой, галубка!
Вядомы ўсе мне твае звычкі.
Не выслізнеш, падобна знічцы,
З абдымкаў месяца. О-о не-е-е!..
Не пойдзеш, лойма, ад мяне!”

2007 год

Поделиться в соц. сетях

Share to Google Buzz
Share to Google Plus
Share to LiveJournal
Share to MyWorld
Share to Odnoklassniki

Tags: , , ,

Copyright © 2011-2022 All rights reserved.
This site is using the Desk Mess Mirrored theme, v2.5, from BuyNowShop.com.