Posts by Дарья Дорошко:
У любові
Любімы татаў гадзіннік. Наручны, з вялікім цыферблатам, з прыгожымі арабскімі лічбамі на ім. І з акенцам календара, што адшчоўквае, як шалупінне, дні кожнай новай поўначчу. Ндзл белымі літарамі на чырвоным квадраціку і будні — чорнымі літарамі на белым. Прыгожы вялікі цыферблат у кругляшы з жоўтага металу. Гэта быў наручны гадзіннік на карычневым раменьчыку — татаў гадзіннік, які ён надзяваў штораніцы на працу. Ручны час. Ручная вечнасць любові. На працу тата ўставаў у шэсць гадзін. Іншым разам я прачыналася і выходзіла да бацькоў на цёплую, утульную, жоўтую — праз цёплае ўтульнае святло — кухню. Тата сядзеў ля стала ў маёй любімай байкавай цёплай кашулі, у якой ён заўсёды хадзіў на працу. Гэта была самая прыгожая кашуля, якой толькі магла быць мужчынская байкавая кашуля: на ёй былі чырвоныя і сінія завітушкі! Чырвоныя і сінія! Гэта было самае, самае найцудоўнае колеравае спалучэнне ў дзяцінстве і для дзяцінства! А яшчэ яна была пяшчотная і цёплая. Тата сядзеў ля стала і снедаў перад працай. Я падыходзіла ззаду і, прытуліўшыся да шырокай спіны, кратала, кратала мяккую цудоўную, чырвона-сінюю тканіну самай найлепшай кашулі на свеце. І гэта таксама было любоўю. Увогуле, у дзяцінстве мы часта неўсвядомлена жывем у гэтай самай любові да ўсяго свету і любові свету. У дзяцінстве мы купаемся ў любові, любові падсвядомай і ўсеабдымнай. Побач, ля стала сядзела мама і глядзела, як тата есць. І гэта таксама была яна — любоў. А за акном была непраглядная халодная чарната позняй восені, ранняга шасцігадзіннага золку. І нават гэта была любоў! Бо туды, у тую чарнату і холад зараз выйдзе мой тата ў сваёй чырвона-сіняй цёплай кашулі, і яна, гэтая чарната растане і расфарбуецца; таму што тут, у кухні, цёплае жоўтае святло — і ах, які ж гэта хвалююча ўсеабдымны кантраст з чорным восеньскім светам там, за халоднай ранішняй шыбай! І яшчэ таму што побач мама… І я сыходжу дасынаць — шчаслівы пяцігадовы восеньскі татаў-мамін Сусвет любові…
Я расплюшчваю вочы. Мне сорак сем. За акном халодная чарната ранняга восеньскага золку.
У пакоі — яна ж, але цёплая. Цёплая восеньская чарната. А ёсць яшчэ зімовая, вясновая, летняя… А ёсць яшчэ дзённая, вечаровая, начная… Вечная чарната без любові(?) Вочы расплюшчаны і ўпіваюцца прагай жоўтага ўтульнага хатняга святла. Вечнай прагай Тантала. Тані… Кантраст знік, знік даўно, засеўшы ў падкорцы мяккім водсветам мінулага… Знешняга кантрасту, жыццядайнага, жыццесцвярджальнага кантрасту больш няма. Але ёсць ён — унутраны!
У сэрцы, глыбока-глыбока, у самым сэрцы свайго асабістага Сусвету ўсе мы шчаслівыя. І любімыя. І любім.
Я іду на кухню, на водар кавы. Ля стала сядзіць муж. На ім мяккая байкавая кашуля нейкага там колеру — не помню. Утыкаюся ілбом між лапатак-крылаў і кратаю, кратаю, гладжу гэтыя лапаткі, плечы, мяккую цёплую — успомніла! — бардовую тканіну. «Шэсць гадзін роўна», — гаворыць смартфон мужа. Я шчаслівая і таму сядаю побач і п’ю гарачую чорную каву. І гэта таксама любоў…
Кастрычнік 2024.
Саркастычнае, снежнае, шчаслівае
Калі вы не чулі, як рагочуць вароны і галкі, значыцца вы яшчэ не ведаеце, што такое сапраўдны сарказм! О, як гэта па-чалавечы — гэтае іхняе «Ааа-ха-ха!» Як гэта па-снежнаму і па-вечароваму! І так гэта цудоўна, ага! І смешна. І пераклікаецца з нечым у душы. І так цяжка ўтрымацца ад рэакцыі ў адказ! І не ўтрымалася, […]
Пятнаццаць секунд шчасця
Пятнаццаць секунд шчасця ў мяне ўчора здарыліся. Абсалютнага, каляровага, пухнатага і смачнага шчасця. На вуліцы каля пад’езда. Стаю, мужа чакаю: ён у краму пайшоў… Ну вось, стаю значыцца, а вакол снег завейны, рыхлы, пяшчотны і пухнаты. Зрабі крок — і!.. Мы толькі што па ім пратупалі. Недзе ён па-костачкі, недзе да сярэдзіны галёнкі. Пахадзілі значыцца […]
Ледзянцовае
Зорная, ільдзістая высачыня. Не дасягальная, не спасцігальная — сігай-не сігай, сягай-не сягай — неспасцігальная, недасягальная! Сама як лядзяш і ўсё ледзяніць. І зусім трошачкі, самую крышачку ледзянцовая — як у маленстве. Зорна-ледзянцовая. Зоркі-манпансье высока вісяць, прыклееныя — не дацягнуцца, не сарваць. Але салодкія! Як сон, як… А вось ужо і ранак! Якія там зоркі, калі […]
Дзядуля Мароз і грэйпфрут
Калі мне было гадоў 5-6, я безагаворачна верыла ў Дзеда Мароза. І дужа любіла грэйпфруты, ці, як мы іх тады называлі, гібрыды. Дарэчы, я і зараз іх люблю. Ну, дык вось. Зіма, снег, пераднавагоддзе. Выйшлі мы ўтрох — мама, тата, я — на вечаровую прагулку: у снезе там паваляцца, пабегаць па лёдзе, за маміну далонь […]
Есть такие слова…
* * * Есть такие слова как «дорога», «Вселенная», «солнце» — От которых в душе разгораются звёзды и свечи; От которых нет-нет, да и детская радость проснётся — Хоть под утро, хоть ночью, а то, иногда, и под вечер. Понимаешь тогда, что не зря ты придумывал имя Самой первой из звёзд или, может, былинке случайной.. […]
Васильки
<В. Ч.> Васильки пахнут мёдом и жизнью, и житом. А хрустальная ваза — как аура поля — Биополе дождя, что доселе кружит там, Где лиловые крылья — для моря паролем… Лепестковая синяя нежность валошки Пахнет мёдом и жизнью, и житом. и морем. У меня под рукою задумчивость кошки. Под незрячей рукою — незнание горя. Как […]
К солнцу
Зацветаешь пламенем — где твои корни? Лепестки роняешь — где твоё семя? Лепестками пламени пол усеян — Это я так думаю о солнце сегодня. Думаю так сильно и немного странно — Словно солнце искренне смотрит в очи. А на самом деле с самой рани Солнце разлетается на осколки ночи… Лепестки так зыбятся в мареве ветреном! […]
Накануне сорока шести…
* * * Накануне сорока шести Посиди, немножко погрусти, Вспомни солнце, клевер и жука, Сказку вспомни, что про колобка. Накануне сорока шести Не забудь дорожку подмести, Красную, что только для тебя — Ту, что называется судьба. Подмети, подумай, погрусти Накануне сорока шести. А коровки божьи всё летят Мимо кукол, мячиков, утят, Под ликующий речитатив Накануне […]
Казнь
«Только гуляй так, чтобы я тебя видела!» — привычно крикнула Алеське мама, когда та уже выбегала из подъезда этажом ниже. Второй этаж как-никак имел свои преимущества. Алеське завидовали даже старшие девочки. Ещё бы! Пока с того же восьмого сбежишь или же на восьмой взметнёшься, вон сколько времени-то потерять можно! На восьмом жила Оля Иванцова, которая […]
Растут на земле пионы…
* * * Растут на земле пионы — Кому-то же это нужно! — Чтоб били цветам поклоны, Вдыхали их аромат; Чтоб кто-то смурной и сонный, Глядящий на мир сквозь лужи, Из мрака за костью лобной Врывался в пионий ад. А в небе бушуют звёзды — Стоваттными светлячками — Из мрака в чужой деснице Ссыпаясь в […]
Сапфир
Иногда друзья заканчиваются, как прокладки или бумажные носовые платки. Или же приходят в негодность, как старый телефонный аппарат или телевизор. Короче, друзья исчезают с твоего горизонта, как солнце или облако, и ты остаёшься один, как перст или луна… Всё, хватит этих тупых метафор со сравнениями! Пора пить чай. Или кофе. Или заняться, наконец, чем-нибудь полезным!.. […]
Я так летала
Я так летала! Неба достигала! Срывала звёзды, прятала в рукав. В них звёздам места явно не хватало, И звёзды превращались: кто — в жука, Иная — в стрекозу, в снежинку — третья… И таяли, и улетали прочь!.. Метались от предсмертья до посмертья, Когда на город опускалась ночь, Глухая, непроглядная, седая — От снега ли? От […]
Бібліятэка
Кожны ранак прачынаемся — Новай кнігай пачынаемся. І чытае ў кнізе бог, Хто нам сёння дапамог, Хто пакрыўдзіў, хто зняважыў. Кожны крок у кнізе важны, Кожная старонка, слова — Значна ўсё, І нават мова. Дзень праходзіць, і чытач Кажа сам сабе: «Дабранач!», Ставіць кнігу на паліцу, Каб нам — новай нарадзіцца… Раніцою прачынаемся — Новай […]
Сны о свете
А в мире есть столько света, Что в нём утонуть — раз плюнуть! В нём плещется всласть планета, В нём плавают вечность луны. В нём солнечные зайчата, Мышата, котята, лиски, На нитях-лучах качаясь, Срываются в чашки, миски И тонут в супах и чае, И нет тех супов вкуснее!.. Во тьме наяву дичаю, Но в свете […]
Русалкі
Мой лістападзе, прачынацца час! На вечным золку —зараз змрок і холад. Калі на дрэвах шэрань, быццам наст, Тады русалкі пакідаюць горад. Па дзіўным насце ў свет гушчарных сноў Яны сыходзяць памяртвелым цудам. На сінечы шмат зорных ланцугоў: Сляды адводзяць прэч ад злой астуды. А снегапад стварае міражы І засыпае ўсе памылкі лёсу. Зіма. І холад. […]
Предрассветная разносится…
* * * Предрассветная разносится Чёрных птиц разноголосица. В сером небе звуки сеются, Звёздною дорожкой стелются. Чтобы солнце красным ободом Закатилось по дорожке в дом! И спросонья чтоб споткнулося — В чай зелёный окунулося! 24.10.24
Мой город
У Гомеля в плену по воле парк Летит из века в век старинный парк. У Гомеля в объятиях душа, Питается из звёздного Ковша. Моя душа зарёю поутру Искрится и резвится на ветру. Моя душа зимою — чистый снег. И птицы взлёт, и рыси быстрый бег… Она сама — мой город вековой До каждой горькой раны […]
Жертва
Под шершавой, иссохшей, бездушной корой, То ли дерева, то ль бытия Встрепенулась в надежде весенней порой животворная искра-дитя. И игрою своей, источающей свет, Обожгла искра корни миров. И Вселенная, спавшая тысячи лет, Пробудилась от шелеста крон. И не дерево — лес! — и не искра — звезда! — В каждом сердце цикады ночной. Просто кто-то […]
Жаркая осень, ты хуже бесснежной зимы…
* * * Жаркая осень, ты хуже бесснежной зимы. Жаркая осень, ты хуже холодного лета. Жаркая осень, ты хуже морозной весны. Это насмешка над логикой, разумом, светом. Жаркая осень… Зачем она, и для чего Кем-то там свыше для бедного тела даётся? Жаркой любовью пылает абстрактное зло — Также абсурдно сияет осеннее солнце. Хочется верить в […]
В ЛЮБВИ
Любимые папины часы. Наручные, с большим циферблатом, с красивыми арабскими цифрами на нём. И с окошечком календаря, отщёлкивающим, как шелуху, дни каждую новую полночь. Вскр белыми буквами на красном квадратике и будни — чёрными буквами на белом. Красивый большой циферблат в кругляше жёлтого металла. Это были наручные часы на коричневом ремешке — папины часы, которые […]
Два рассказа Дарьи Дорошко опубликованы в «Нёмане» 2024-8
В августовском номере литературного журнала «Нёман» опубликовано два рассказа Дарьи Дорошко: «Однушка» и «Жил да был Белый Свитер». Они опубликованы на нашем сайте. Можно ознакомиться.
Жил да был Белый Свитер
Белому Свитеру было два года. В год своего рождения он был куплен в универмаге, на третьем этаже, в отделе женской одежды. Куплен не один, а вместе с единовязанным братом-близнецом — Чёрным Свитером. Но на гастроли актриса взяла именно его, а не брата. Он казался ей наряднее, что ли. Хотя они оба были связаны непритязательной машинной […]
Як зрэнка ў аблямоўцы веяў…
* * * Як зрэнка ў аблямоўцы веяў, Душа ў паэзіі жыве. 10.11.2018
Танклявы шкляны гарлачык…
* * * Танклявы шкляны гарлачык Майго усведамлення Сусветнай прасторы Зрабіўся яшчэ больш крохкім, Яшчэ больш уразлівым, І зоркам у ім Стала нібыта цесна. Ды якое там цесна! — Амаль рызыкоўна. Рызыкоўна мітусіцца На самусенькім дне І кожнае імгненне Трапляць у палон Анігіляцыі любові, А мо яшчэ і веры, І нават надзеі… І што з […]
Свет наш маленькі, што тое яйка…
* * * Свет наш маленькі, што тое яйка! І вельмі крохкі. І дужа мяккі — Не на паверхні ён мяккі, што ты! — У кожным сэрцы, што топчуць боты. Што топчуць боты сяброўскай здрады, І гэтай з’яве не даць нам рады, Бо немагчыма ніяк уцяміць, Як можна здрадай душу запляміць! Свет жа маленькі, уразлівы, […]
Пешшу
Пешшу ў першы: Прыгоды — гэта прыгожа! Настаўніцы ўсмешка, Быццам праменьчык скрозь лісце. Пешшу ў дзяцінстве — Гэта нібыта скрозь неба, Неба, што вечна У смутку люструюць калюжы. Пешшу па лёсе — Гэтак вырошчваюць крылы. 23.02.2020
Памяркоўнасць
П’ю горкі чай. Паўкубка жыць яшчэ Да цукру. Бо ён на самым дне. Эх, размяшаць бы! Ды лыжка на стале, У кухні. Ісці лянотна Па яе. П’ю горкі чай, Чакаю слодычу, Каб натуральным чынам — Сам па сабедайшоў. П’ю горкі чай… Як практыка, як дзэн… Медытатыўны сон. І мне амаль што смачна… А можа, Так […]
Мова-мама
Я хаваюся ў мову, бы ў матчыны рукі — Прыціскаюся тварам да цёплых далоняў. Лашчаць сэрца пяшчотныя родныя гукі, Дакранаюцца чуйныя пальцы да скроняў. Я тулюся да мовы з глыбінным даверам, Бы ўмаленстве — да мяккіх матуліных грудзяў. Раскрываю насустрач ёй сэрца і дзверы — Яна цешыць, калі адракаюцца людзі. І яна захінае ў часіны […]
Мижвольнае чарадзейства
Лустачкі бульбы, лапікі моху, Вогнішча, смех ля ялін. Ноч надыходзіць памалу, патроху, Мяккай ступой па зямлі. Ноч падыходзіць да вогнішча, вочы, Поўныя іскраў, бляшчаць. Ці то не вочы ўжо? Думай, што хочаш Людзі ля вогнішча спяць. Зоркі ды поўня зіхочуць скрозь лапы. Ноч прылягла ля ялін. Летні лагодны дажджышка закрапаў. Памяць блукае ў Калі б… […]